fotoblog

Afgelopen weekend heb ik niet alleen gekite met erwtensoep maar heb ik ook verse pasta gemaakt. Geïnspireerd geraakt door een collega die haar vriend een pastamachine voor zijn verjaardag had gegeven, moest ik denken aan mijn pastamachine. Die heb ik ook voor mijn verjaardag gekregen, een paar jaar terug, van Tristan. Je zou haast denken dat men geen pastamachine voor zichzelf koopt.

Vrijdag meel en eieren gekocht, en zaterdag aan de slag. Nadat het deeg gekneed was, tijd om de pastamachine uit het vet te halen.  Helaas was dit “uit het vet halen” figuurlijk, want de rollers rolden voor geen meter meer. Elke keer liep de machine vast en moest ik het deeg er weer uit peuteren. Na een halfuur vloeken heb ik het opgegeven en ben m’n eigen spierballen gaan gebruiken in samenwerking met de deegroller.

Dat ging eigenlijk best wel goed, de lappen deeg konden zonder tegen stribbelingen door de tagliatelle rollers (die het nog wel deden!). En na een wat tegenvallende start had ik na een uurtje toch een aardige verzameling tagliatelle hoopjes.

Ondertussen verder met de lasagne saus, en met de deegroller en mes daar passende lasagne bladen voor gemaakt. Het resultaat mocht er zijn! En smaakte nog goed ook.

De volgende ochtend was ik helaas wat minder blij, de tagliatelle die op het aanrecht had liggen te drogen was ten prooi gevallen aan deze schattig kijkende Rinus.

Tagliatelle door de keuken, met kauwsporen van de kater. Dat heb ik dus maar weggegooid…

Vriendinlief D. had ondertussen medelijden gekregen met al mijn pasta tegenvallers (ik heb nog niet gemeld van een stuk deeg dat in de kattenbak viel…) en ging spontaan een nieuwe pastamachine voor me bestellen!

Binnenkort dus meer pasta-avonturen, maar eerst een kater-resistant droogplek vinden.