fotoblog

Vanochtend in alle vroegte, terwijl ik mijn fiets van het slot haalde, zag ik vanuit mijn ooghoek wat bewegen. In eerste instantie dacht ik dat het een kat was, en wilde ‘m al enthousiast aanhalen. Maar toen het diertje dichterbij kwam bleek dat het een konijn was, een lapjes konijn. (zelfde genre als een lapjes kat, maar dan in konijn vorm)

Het was duidelijk dat het geen wild konijn was, wilde lapjes konijnen ken ik niet, en hij kwam ook redelijk dicht in de buurt. Ik zag al voor me hoe dit tamme lapjes konijn onder de eerste de beste auto zou lopen of door een van de vele buurthonden gegrepen zou worden. Ik moest dus een daad stellen en het lapjes konijn redden! K. (afkorting voor konijn) was ondertussen voor onze voordeur gaan zitten, dus ik dacht misschien komt K. wel bij een van onze buren vandaan. Maar toen ik onze voordeur weer open deed, hupte K. geschrokken bij me vandaan de bosjes in. Dat was niet de bedoeling, dus ik dook de bosjes in achter K. aan, daar schrok K. nog meer van en hupte richting de weg. Het was toch niet de bedoeling dat ik K. naar zijn dood onder een autoband zou leiden, dus ik stopte mijn achtervolging. (Een klein detail dat ik hier toch nog even moet melden is dat ik eigenlijk bang ben voor konijnen… Dat hangt samen met een jeugd trauma waarbij een konijn in m’n vinger heeft gebeten. Ik wist dus eigenlijk ook niet goed wat ik moest doen als ik dicht genoeg bij K. zou komen om ‘m te vangen, want dat is best wel eng…)

Maar goed, ik was natuurlijk wel begaan met het lot van K. dus wat moest ik dan doen? Met m’n hoofd nog vol van de web 2.0 middag van gisteren (http://www.den.nl/agenda/20081002103432) heb ik een foto van K. gemaakt met m’n iPhone en die gepost op Twitter. (http://twitter.com/viris/status/992954283)In de hoop dat de rechtmatige eigenaar zich vanzelf zou melden (zou wel heeeel toevallig zijn als tussen mijn twitter vrienden de eigenaar zou zitten). En toen ben ik op de fiets gestapt op weg naar m’n werk.

Onderweg kreeg ik toch wel een beetje een schuldgevoel tegenover K. dat arme beestje zat nu vast te bibberen onder een bosje. Al fietsend op internet gezocht naar het telefoonnummer van de dierenambulance en gebeld. De mevrouw vertelde me dat de dierenambulance alleen uitrijdt als ik het konijn zou vangen, of in een hoekje zou drijven, zodat de dierenambulance niet tevergeefs zou komen. Dat was allemaal helaas niet het geval, dus toen maar gevraagd of er ergens een plek was waar mensen hun vermiste huisdier kunnen aangeven. Zodat ik daar dan weer kon melden waar ik het konijn voor het laatst gezien had. Dit kan je zelfs online doen op http://www.amivedi.nl maar helaas stond mijn K. daar niet bij.

En als klap op de vuurpijl vertelde de dierenamublance-mevrouw nog even dat er elke week wel een aantal tamme konijnen op straat worden gezet omdat het baasje ze zat zijn. Met nog meer medelijden voor K. ben ik door gefietst naar m’n werk. Ik heb Deborah er nog even op uitgestuurd om te zoeken naar K. maar ze heeft hem helaas niet kunnen vinden.

K. in gedachten ben ik bij je…

Wat zullen we vanavond eten?

Afgelopen weekend heb ik niet alleen gekite met erwtensoep maar heb ik ook verse pasta gemaakt. Geïnspireerd geraakt door een collega die haar vriend een pastamachine voor zijn verjaardag had gegeven, moest ik denken aan mijn pastamachine. Die heb ik ook voor mijn verjaardag gekregen, een paar jaar terug, van Tristan. Je zou haast denken dat men geen pastamachine voor zichzelf koopt.

Vrijdag meel en eieren gekocht, en zaterdag aan de slag. Nadat het deeg gekneed was, tijd om de pastamachine uit het vet te halen.  Helaas was dit “uit het vet halen” figuurlijk, want de rollers rolden voor geen meter meer. Elke keer liep de machine vast en moest ik het deeg er weer uit peuteren. Na een halfuur vloeken heb ik het opgegeven en ben m’n eigen spierballen gaan gebruiken in samenwerking met de deegroller.

Dat ging eigenlijk best wel goed, de lappen deeg konden zonder tegen stribbelingen door de tagliatelle rollers (die het nog wel deden!). En na een wat tegenvallende start had ik na een uurtje toch een aardige verzameling tagliatelle hoopjes.

Ondertussen verder met de lasagne saus, en met de deegroller en mes daar passende lasagne bladen voor gemaakt. Het resultaat mocht er zijn! En smaakte nog goed ook.

De volgende ochtend was ik helaas wat minder blij, de tagliatelle die op het aanrecht had liggen te drogen was ten prooi gevallen aan deze schattig kijkende Rinus.

Tagliatelle door de keuken, met kauwsporen van de kater. Dat heb ik dus maar weggegooid…

Vriendinlief D. had ondertussen medelijden gekregen met al mijn pasta tegenvallers (ik heb nog niet gemeld van een stuk deeg dat in de kattenbak viel…) en ging spontaan een nieuwe pastamachine voor me bestellen!

Binnenkort dus meer pasta-avonturen, maar eerst een kater-resistant droogplek vinden.